Cernunnos ufem »Nautæ Parisiaci«
Dialäkt: Ùndertòggeborg

De Cernunnos isch e keltische Fruchtbarkaitsgott, wo miteme Hirschgwaih dargstellt werd.

NameBearbeite

De Name isch nöd aihaitlich öberliferet. Ufem Nautedenkmol vo Paris (Pillier de Nautes; Nautæ Parisiaci) werd er [C]ERNVNNOS gnennt[1], währed e Metallplatte vo Steinsel-Rëlent (Luxeburg) em DEO CERVNICO gwidmet isch[2]. E gallischi Inschrift i griechische Buechstabe us Montagnac (Hérault) nennt en KAPNOYNOY (Karnunos)[3], doch cha de au en andere Gott maine. S werd agnoo, as de Name vo indogerm. *cerh-no- „Horn“ abglaitet isch (vgl. alem. Horn; lat. cornu). Möglicherwiis ghöört denn au de Name vom luwische Gott Runtiya dodezue.

DarstelligBearbeite

 
De Cernunnos zäme mitem Merkur und em Apollo ufem Altoor vo Reims

De Cernunnos werd as e Maa, wo ufem Bode sitzt, dargstellt. Er het maistens ai Bai unterschlage (Schniidersitz), wa vode Cheltologe fälschlicherwiis as "Buddha-Haltig" bezaichnet worden isch. Us sinere Stirn wachst e Hirschgwai. Mengisch sind die Gwaih gschmückt mit je aim Torques, so ufem Nautedenkmol. Ufem Chessel vo Gundestrup und de Felszaichnig im Val Camonica trait er aber en Torques i de rechte Hand. Tier wonen biglaitet sind de Hirsch, de Muni und d Schlange. Well er au miteme Geldseggel dargstellt werd, chan er as Fruchtbarkaitsgott dütet werde. Vom ikonologische Typ her, chan er as Herr vo de Tier bezaichnet werde.

Möglicherwiis stellt au d Bronzestatue us Bouray (südlich vo Paris) de Cernunnos dar. Zwor isch de bartlosi Jüngling miteme enge Torques um de Hals ohni Gwaih dargstellt, aber sini unterschlagene Füess endet i Hirschhuf.

Die maiste vo de mee as 30 Darstelige vom Cernunnos stamet usem östliche Gallie.

WiterlebeBearbeite

S werd vermuetet, as de Cernunnos i de englische Saagegstalt Herne the Hunter witerlebt. Sicherer isch da bim bretonische Hailige St. Corneille, wo de Schutzpatron vo de ghörnte Tier isch.

QuelleBearbeite

  1. CIL XIII, 3026
  2. AE 1987, 772
  3. RIG 1, G-224

BüecherBearbeite

  • Bernhard Maier, Lexikon der keltischen Religion und Kultur; Kröner, Stuttgart (1994). ISBN 3-520-46601-5
  • S. & P.F. Botheroyd: Lexikon der keltischen Mythologie; Diedrichs 1992. ISBN 3-424-01077-4
  • Jan de Vries: Keltische Religion; Stuttgart 1961.