Idiofoon (vo altgriechisch ἴδιος (ídios) ‚äige‘, φωνή (phōnḗ) ‚Klang, Doon‘) häisst Sälbstdööner oder Sälbstklinger und bezäichnet e Muusiginstrumänt, wo as Ganzes schwingt und eso dr Klang erzügt oder wo dr Däil, wo dr Klang erzügt nid e gspannti Säite oder Membraan isch. In alle Kulture uf dr ganze Wält git s e se as Rhütmusinstrumänt. Idiofoon wärde mäistens us Holz, Metall oder Stäi gmacht.

Ufschlagidiofoon: e Glogge

UnderschäidigBearbeite

Mä underschäidet zwüsche

Bi de meerdöönige Ufschlaagidiofoon underschädet mä zwüsche Staabschbiil und Zupfidiofoon wie d Muuldrummle oder Lamellofoon.

LitratuurBearbeite

  • Brockhaus Riemann Musiklexikon, Band 2, S. 228.

WeblinggBearbeite

  Commons: Idiophones – Sammlig vo Multimediadateie
  Dä Artikel basiert uff ere fräie Übersetzig vu dere Version vum Artikel „Idiophon“ vu de dütsche Wikipedia. E Liste vu de Autore un Versione isch do z finde.