Simone Veil

Dialäkt: Mìlhüüserdiitsch

D’ Simone Veil Fr-Simone Veil.ogg [si.mɔn vɛj] (* àls Simone Annie Liline Jacob àm 13. Jüüli 1927 z’ Nizza; † 30. Jüüni 2017 z’ Pàriis) ìsch a frànzeescha Verwàltungsbeàmtin, Schtààtsfràui un Juudavernìchtungsìwwerlaawenda gsìì.

D’ Simone Veil ànna 1984

Vu 1974 bis 1979 ìsch sa frànzeescha Gsundhaitsminìschtera gsìì. Ànna 1975 hàt sa s’ Gsätz um d’ Äntkriminàlisiarung vum Schwàngerschàftsàbbruch zur Àbschtìmmung gbrocht, wo-n-àls loi Veil bekànnt ìsch. Vu 1979 bis 1993 ìsch sa Mìtglìed ìm Öiropäischa Pàrlàmant gsìì, wo sa vu 1979 bis 1982 ìhra Presidànta gsìì-n-ìsch. Vu 1993 bis 1995 ìsch sa Soziààlminìschtera vu Frànkrììch gsìì. Vu 1998 bis 2007 ìsch sa Mìtglìed ìm Verfàssungsroot gsìì, un Mìtglìed ìn dr Académie française àb’m 20. Nowamber 2008.

LìteràtüürBearbeite

uff Diitsch
uff Frànzeesch
  • Simone Veil. In: Encyclopédie Larousse. Larousse (französisch, larousse.fr [abgerufen am 4. Juli 2022]).
  • Simone Veil. In: Encyclopædia Universalis. (französisch, universalis.fr [abgerufen am 4. Juli 2022]).
  • Sandrine Dauphin: Simone VEIL. In: Dictionnaire universel des créatrices. (französisch, dictionnaire-creatrices.com [abgerufen am 4. Juli 2022]).
  • Simone Veil. Une femme exceptionnelle. Reihe Au micro. Heft 12. Langenscheidt, Berlin 1983, ISBN 3-468-45575-5.
  • Simone Veil: Une vie. Autobiographie. Stock, Paris 2007, ISBN 978-2-234-05817-0.
  • Annick Cojean: Simone Veil et les siens, Éditions Grasset, Paris 2018, ISBN 978-2-246-81865-6.
uff Itàlianisch
  • Veil, Simone. In: Dizionario di Storia. Treccani, 2011 (italienisch, treccani.it [abgerufen am 4. Juli 2022]).

WeblìnksBearbeite

  Commons: Simone Veil – Sammlig vo Multimediadateie
  Dä Artikel basiert uff ere fräie Übersetzig vu dere Version vum Artikel „Simone_Veil“ vu de dütsche Wikipedia. E Liste vu de Autore un Versione isch do z finde.